Shloka 96
Adhyāya 57 — Arjuna’s Vow-Anxiety, Kṛṣṇa’s Counsel, and the Pāśupata Authorization
तस्मिन् संवितते यज्ञे दक्षिणामत्यकालयत् । उस विशाल यज्ञमें नाना प्रकारके रत्नों तथा भाँति-भाँतिके अन्नोंके पर्वत-समान ढेर उन्होंने दक्षिणारूपमें दिये
tasmin saṃvitate yajñe dakṣiṇām atyakalayat |
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੱਗ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸਤਾਰ ਪਾ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵੰਡੀਂ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਭਾਂਤ-ਭਾਂਤ ਦੇ ਅੰਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਢੇਰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੱਗ-ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਲੋਕਧਰਮ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna (generosity) as an ethical pillar of yajña: a rite is not merely performance of ritual acts, but also the responsible redistribution of wealth through dakṣiṇā, honoring those who sustain sacred and social order.
Nārada describes a grand sacrifice that has been properly organized; the patron then grants an exceptionally large dakṣiṇā, giving mountain-like heaps of jewels and abundant grains as gifts.