Shloka 13
अभिमन्योर् दारुणः संमर्दः
Abhimanyu’s fierce melee amid chariot formations
सोडन्यदादाय बलवान् सज्यं कृत्वा च कार्मुकम् । भीमस्यापातयत् केतु धनुरश्चांश्ष मारिष,आर्य! तब उस बलवान वीरने दूसरा धनुष ले उसपर प्रत्यंचा चढ़ाकर भीमके धनुष, ध्वज और घोड़ोंको धराशायी कर दिया
so 'nyad ādāya balavān sajyaṃ kṛtvā ca kārmukam | bhīmasyāpātayat ketuṃ dhanur aśvāṃś ca māriṣa ||
ਤਦ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic where victory is pursued by disabling an opponent’s means of fighting—bow, banner, and horses—rather than by mere display. It reflects the pragmatic side of kṣatriya-dharma: skill, readiness, and decisive action within the accepted arena of war.
A powerful warrior (unnamed in this verse) takes another bow, strings it, and strikes Bhīma’s chariot setup—bringing down the banner, damaging the bow, and felling the horses—thereby weakening Bhīma’s combat capability.