हु ढ़ है (हे ततः किलकिलाशब्द: शड्खभेरीस्वनै: सह । पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षेन समजायत,तब पाण्डव हर्षसे खिल उठे और क्षणभरमें शंख तथा भेरियोंकी ध्वनिके साथ उनका आनन्दमय कोलाहल गूँज उठा
tataḥ kila-kilā-śabdaḥ śaṅkha-bherī-svanaiḥ saha | pāṇḍavānāṃ prahṛṣṭānāṃ kṣaṇena samajāyata ||
ਤਦ ਪਾਂਡਵ ਹर्ष ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ ਅਤੇ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਕੋਲਾਹਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
संजय उवाच