Shloka 22
Droṇa-parva Adhyāya 2: Karṇa’s lament, vow, and battle preparation after Bhīṣma’s fall
कुरून् रक्षन् पाण्डुपुत्राञ्जिघांसं- स्त्यक्त्वा प्राणान् घोररूपे रणे5स्मिन् । सर्वान् संख्ये शत्रुसंघान् निहत्य दास्याम्यहं धार्तराष्ट्राय राज्यम्,“कौरवोंकी रक्षा और पाण्डवोंके वधकी इच्छा करके मैं प्राणोंकी भी परवा न कर इस महाभयंकर युद्धमें समस्त शत्रुओंका संहार कर डालूँगा और दुर्योधनको सारा राज्य सौंप दूँगा
kurūn rakṣan pāṇḍuputrāñ jighāṁsaṁs tyaktvā prāṇān ghorarūpe raṇe 'smin | sarvān saṅkhye śatrusaṅghān nihatya dāsyāmy ahaṁ dhārtarāṣṭrāya rājyam ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ— “ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਘੋਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਣ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਦਿਆਂਗਾ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of war: fierce loyalty to one’s faction and kingly ambition can drive a warrior to disregard even his own life, yet such resolve is morally ambiguous because it is directed toward the destruction of kin and rivals in a fratricidal conflict.
A warrior’s vow is being reported by Sañjaya: he declares that he will defend the Kauravas, seek the death of the Pāṇḍavas, annihilate enemy forces in the terrible battle, and then deliver sovereignty to Dhṛtarāṣṭra’s son, Duryodhana.