Shloka 4
संदधे कार्मुके तस्मिंस्ततस्तमनलोपमम् | द्रोणं जिघांसु: पाउ्चाल्यो महाज्वालमिवानलम्,उन पांचालपुत्रने द्रोणाचार्यके वधकी इच्छा रखकर सुदृढ़ प्रत्यंचासे युक्त, मेघगर्जनाके समान गम्भीर ध्वनि करनेवाले, कभी जीर्ण न होनेवाले, भयंकर तथा विजयशील दिव्य धनुष हाथमें लेकर उसके ऊपर विषधर सर्पके समान भयदायक और प्रचण्ड लपटोंवाले अग्निके तुल्य तेजस्वी एक बाण रखा
saṃdadhe kārmuke tasmiṃs tatas tam analopamam | droṇaṃ jighāṃsuḥ pāñcālyo mahājvālam ivānalam ||
ਤਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਪਾਂਚਾਲਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੰਦ ਵਾਲੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ, ਮਹਾਂ-ਜਵਾਲਾਮਈ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ—ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਨਲ ਹੀ ਹੋਵੇ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, intention (jighāṃsā—desire to kill) and emotion can dominate action, pressing dharma into a severe, conflict-driven form where even a revered teacher becomes a target. It invites reflection on the moral cost of vengeance and the tragic narrowing of ethical choices in battle.
Sañjaya describes Dṛṣṭadyumna (the Pāñcāla prince) preparing to strike Droṇa: he fits a fire-like, blazing arrow onto his bow, signaling an imminent, decisive attack against Droṇa on the battlefield.