Shloka 51
क्षिप्ता55 भ्राम्प शरै: सापि कर्णेनाभ्याहतापतत् । तब कुपित हुए घटोत्कचने सोनेके कड़ेसे विभूषित गदा घुमाकर चलायी, किंतु कर्णके बाणोंसे आहत होकर वह भी नीचे गिर पड़ी ।। ५० इ || ततोअन्तरिक्षमुत्पत्य कालमेघ इवोन्नदन्
kṣiptā bhīmapaśaraiḥ sāpi karṇenābhyāhatāpatat | tato 'ntarikṣam utpatya kālamegha ivonnadan ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਘੁਮਾ ਕੇ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਉਹ ਗਦਾ ਕਰਣ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢੀ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤਦ ਘਟੋਤਕਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਛਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the instability of power in battle: even a forcefully launched weapon can be neutralized by superior counteraction. Ethically, it points to how anger and retaliation perpetuate violence—after a setback, wrath rises again rather than settling into restraint.
Karṇa’s arrows strike the hurled weapon so that it falls. Immediately after, Ghaṭotkaca leaps into the sky and roars like a dark thundercloud, signaling renewed aggression and an escalation of the duel.