Shloka 7
विद्धश्न बहुभिस्तेन शरैराशीविषोपमै: । ततो युधिष्ठिरानीकं पद्धयामेवान्वपद्यत,उस समय कर्णने विषधर सर्पके समान भयंकर एवं बहुसंख्यक बाणोंद्वारा उन्हें क्षत- विक्षत कर दिया। फिर वे युधिष्ठिरकी सेनामें पैदल ही चले गये
sañjaya uvāca | viddhaś ca bahubhis tena śarair āśīviṣopamaiḥ | tato yudhiṣṭhirānīkaṃ paddhyām evānvapadyata |
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ੈਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸੈਨਾਵਿਊਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under suffering: even when grievously wounded by deadly weapons, a warrior’s resolve and the momentum of battle continue. It also reflects the ethical tension of Kurukṣetra—dharma is pursued amid unavoidable violence.
Sañjaya reports that a warrior, badly wounded by many serpent-like (deadly) arrows shot by an opponent, nevertheless advances on foot and enters into Yudhiṣṭhira’s battle formation.