Shloka 35
अमोघशक्तिव्यंसनप्रश्नः — Why Karṇa’s Śakti Was Not Used on Arjuna
दुर्मदस्तु ततो यान॑ दुष्कर्णस्यावचक्रमे । तावेकरथमारूढौ भ्रातरौ परतापनौ,तब दुर्मद दुष्कर्णके रथपर जा बैठा। फिर शत्रुओंको संताप देनेवाले उन दोनों भाइयोंने एक ही रथपर आरूढ़ हो युद्धके मुहानेपर भीमसेनपर धावा किया; ठीक उसी तरह, जैसे वरुण और मित्रने दैत्ययाज तारकपर आक्रमण किया था
durmadastu tato yāna duṣkarṇasyāvacakrame | tāvekarathamārūḍhau bhrātarau paratāpanau ||
ਤਦੋਂ ਦੁਰਮਦ ਦੁਸ਼ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੀ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਝਪਟ ਪਏ—ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੈਤ੍ਯ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤਾਰਕ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial valor and loyalty—here, two brothers sharing one chariot—intensify the drive to confront a formidable opponent. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension: kṣatriya courage and solidarity can be admirable, yet in war they also feed a cycle of violence where prowess is measured through harm to others.
Sañjaya reports that Durmada climbs onto Duṣkarṇa’s chariot, and the two brothers ride together in a single chariot to launch an attack on Bhīmasena. Their charge is compared to the gods Varuṇa and Mitra attacking the demon Tāraka, emphasizing coordinated assault and formidable intent.