Shloka 127
उपासीनस्य तस्याथ कृष्णकेशं सकुण्डलम् | सिन्धुराजस्य मूर्धानमुत्सड़े समपातयत्,संध्योपासनामें बैठे हुए वृद्धक्षत्रके अंकमें उस बाणने सिंधुराज जयद्रथका वह काले केशोंवाला कुण्डलमण्डित मस्तक डाल दिया
upāsīnasya tasyātha kṛṣṇakeśaṃ sakuṇḍalam | sindhurājasya mūrdhānam utsaṅge samapātayat ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਸੰਧਿਆ-ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਵ੍ਰਿੱਧਕਸ਼ਤ੍ਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਾਣ ਨੇ ਸਿੰਧੁਰਾਜ ਜਯਦ੍ਰਥ ਦਾ ਕਾਲੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਲਿਆ ਕੇ ਡਾਲ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the outcomes of adharma-driven conflict spill beyond the battlefield, disturbing even spaces of worship and the lives of the uninvolved; it invites reflection on responsibility and the far-reaching moral cost of violence.
Sañjaya narrates that Jayadratha’s severed head—described as black-haired and earring-adorned—falls into the lap of an elderly man (Kṣatravṛddha) who is seated in evening worship, indicating the dramatic fulfillment of the episode surrounding Jayadratha’s death.