Shloka 263
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
मध्यंदिनगतोडर्चिष्मान् शरदीव दिवाकर: । तत्पश्चात् सूतपुत्र कुपित हो बाणोंकी वर्षा करता हुआ शरत्कालके दोपहरके तेजस्वी सूर्यकी भाँति शोभा पाने लगा
madhyaṃdinagato 'rciṣmān śaradīva divākaraḥ | tatpaścāt sūtaputraḥ kupito bāṇānāṃ varṣaṃ kurvan śaratkālasya madhyāhnasya tejasvī sūrya iva śobhāṃ lebhe |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੂਤਪੁੱਤਰ ਕਰਨ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ-ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ਰਦ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਹਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can intensify one’s power into a scorching, destructive brilliance—suggesting an ethical tension in war: valor and skill must be governed by restraint, or they become like the noon sun that burns as it shines.
Sañjaya describes Karṇa becoming enraged and unleashing a dense barrage of arrows. His appearance and force are compared to the radiant autumn sun at midday, emphasizing his overwhelming battlefield presence.