Shloka 12
Adhyāya 113: Karṇa–Bhīma Śaravarṣa and the Battlefield Aftermath (कर्णभीमशरवर्षः)
त्वयि चाहं महाबाहो प्रद्युम्ने वा महारथे । नृपं निक्षिप्य गच्छेयं निरपेक्षो जयद्रथम्,“महाबाहो! मैं तुमपर अथवा महारथी प्रद्युम्मपर ही भरोसा करके राजाको धरोहरकी भाँति सौंपकर निरपेक्षभावसे जयद्रथके पास जा सकता हूँ
tvayi cāhaṃ mahābāho pradyumne vā mahārathe | nṛpaṃ nikṣipya gaccheyaṃ nirapekṣo jayadratham ||
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੋ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮਹਾਰਥੀ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਮੂਲ ਧਰੋਹਰ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethics of responsibility in war: one should not abandon a protected charge (the king) without first ensuring reliable guardianship. Only after entrusting that duty to a capable warrior can one act decisively elsewhere, free from divided obligations.
Sañjaya reports a speaker’s resolve: if the king can be safely entrusted to a trusted hero (addressed as ‘mighty-armed’) or to Pradyumna, then the speaker can proceed without anxiety to engage Jayadratha, indicating a tactical shift once protection of the king is secured.