Shloka 7
भीमसेन-द्रोण-संग्रामः
Bhīmasena and Droṇa: Containment, Advance, and Recognition
विमुक्तौ शस्त्रसम्बाधाद् द्रोणानीकात् सुदुर्भिदात् | अदृश्येतां महात्मानौ कालसूर्याविवोदितौ,शस्त्रोंसे भरे हुए आचार्य द्रोणके दुर्भद्य सैन्यव्यूहसे छुटकारा पाकर महात्मा श्रीकृष्ण और अर्जुन उदित हुए प्रलयकालके सूर्यके समान दृष्टिगोचर हो रहे थे
sañjaya uvāca | vimuktau śastrasambādhād droṇānīkāt sudurbhidāt | adṛśyetāṃ mahātmānau kālasūryāv ivoditau ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁੱਭੇਦਯ ਸੈਨਾ-ਵਿਊਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਪ੍ਰਲਯ-ਕਾਲ ਦੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋਏ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness and purposeful action amid overwhelming violence: even a seemingly impenetrable force can be crossed when resolve, skill, and righteous alignment (here, Kṛṣṇa with Arjuna) converge. The ‘end-time sun’ simile also warns that power in war carries a grave, world-shaking moral weight.
Sañjaya reports that Kṛṣṇa and Arjuna have broken free from the dense crush of weapons and escaped Droṇa’s hard-to-breach battle-array. Once out of that deadly press, they become visible again, appearing dazzling and fearsome—likened to the sun rising at the time of dissolution.