Shloka 8
भीष्मशिबिरगमनम् — Duryodhana’s Visit to Bhīṣma’s Camp and the Command Appeal
ऐरावतेन सा दत्ता अनपत्या महात्मना । पतौ हते सुपर्णेन कृपणा दीनचेतना
sañjaya uvāca | airāvatena sā dattā anapatyā mahātmanā | patau hate suparṇena kṛpaṇā dīnacetanā ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਐਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ (ਨਾਗਕੰਨਿਆ ਨੂੰ) ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨਿਸੰਤਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨੋਨੀਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਰੁਣ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and social concern for a vulnerable, bereaved woman and the importance placed on restoring stability—especially lineage and protection—after violence has shattered prior bonds.
Sañjaya describes a woman who is childless and whose husband was killed by Garuḍa; she is left grief-stricken and pitiable, setting the background for her being given in marriage by a noble figure of Airāvata’s line.