Shloka 77
भीष्मशिबिरगमनम् — Duryodhana’s Visit to Bhīṣma’s Camp and the Command Appeal
सकुण्डलं समुकुटं पद्मेन्दुसदृशप्रभम् । इरावत: शिरो रक्षा: पातयामास भूतले,इरावानके कमल और चन्द्रमाके समान कान्तिमान् तथा कुण्डल एवं मुकुटसे मण्डित मस्तकको काटकर राक्षसने धरतीपर गिरा दिया
sakuṇḍalaṃ samukuṭaṃ padmendusadṛśaprabham | irāvataḥ śiro rakṣāḥ pātayāmāsa bhūtale ||
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਇਰਾਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh impartiality of war: splendor, rank, and beauty do not shield one from death. It invites reflection on the ethical weight of battle and the tragic impermanence of worldly glory.
Sañjaya reports that a rākṣasa beheads Irāvān, and the severed head—described as crowned, earring-adorned, and luminous like lotus and moon—falls to the ground.