Shloka 9
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
जीवितान्तकरान् घोरान् समादत्त शिलीमुखान् | तैस्तूर्ण समरे<विध्यद् द्रौणिं बलवतां वर:
sañjaya uvāca | jīvitāntakarān ghorān samādatta śilīmukhān | tais tūrṇaṃ samare ’vidhyad drauṇiṃ balavatāṃ varaḥ |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਭਿਆਨਕ, ਜੀਵਨ-ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖ ਬਾਣ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਗਾਂਡੀਵਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੋਣ-ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੂੰ ਵਿਂਧ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the severe moral pressure of battlefield duty: when confronted by a dangerous foe, a warrior may be compelled to use deadly means, yet the action is framed as swift, purposeful execution of kṣatriya responsibility rather than cruelty for its own sake.
Sañjaya narrates that Arjuna, choosing fearsome, lethal arrows, quickly wounds Droṇa’s son Aśvatthāmā in the midst of battle.