Shloka 7
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
सात्यकिश्चाभिमन्युश्न महत्या सेनया वृतौ । गान्धारान् समरे शूराज्जग्मतु: सहसौबलान्,उधर विशाल सेनासे घिरे हुए सात्यकि और अभिमन्युने समरभूमिमें सुबलके पुत्रोंसहित गान्धारदेशीय शूरवीरोंपर आक्रमण किया
sātyakiścābhimanyuś ca mahatyā senayā vṛtau | gāndhārān samare śūrān jagmatuḥ saha saubalān ||
ਸੰਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ੍ਯੂ, ਸੌਬਲਾਂ (ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ) ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਪਏ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma: steadfast courage and forward action even when surrounded, undertaken to restrain a threatening enemy force and uphold one’s responsibility in war.
Sātyaki and Abhimanyu, despite being hemmed in by a large opposing army, push into battle and attack the Gandhāran fighters along with the Saubala princes, indicating a focused strike against a key enemy contingent.