Shloka 19
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
तपाम्यहमहं वर्ष निगृल्नाम्युत्सूजामि च । अमृतं चैव मृत्युश्न सदसच्चाहमर्जुन
tapāmy aham ahaṁ varṣaṁ nigṛhṇāmy utsṛjāmi ca | amṛtaṁ caiva mṛtyuś ca sad asac cāham arjuna ||
ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਤਪਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਰਜੁਨ! ਮੈਂ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਮੌਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The divine is the single reality underlying all cosmic functions and all apparent opposites—heat and rain, life and death, being and non-being. Recognizing this unity supports equanimity and steadfast action in accordance with dharma.
In the Kurukṣetra setting, Krishna continues instructing Arjuna by revealing his all-pervading nature: he governs natural cycles (sun’s heat, the holding and releasing of rain) and transcends dualities (immortality/death, sat/asat), reframing Arjuna’s crisis within a larger spiritual vision.