Shloka 14
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
सततंः कीर्तयन्तो मां यतन्तश्नः दृढव्रता:+ । नमस्यन्तश्न मां भक््त्या नित्ययुक्ताईं उपासते
satataṁ kīrtayanto māṁ yatantaś ca dṛḍha-vratāḥ | namasyantaś ca māṁ bhaktyā nitya-yuktā upāsate ||
ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲੇ ਉਹ ਭਗਤ ਨਿਰੰਤਰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਯੋਗ-ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਨਨ੍ਯ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
अजुन उवाच
Educational Q&A
True devotion is not occasional sentiment but sustained practice: constant remembrance and praise, sincere effort toward realization, humble reverence, and steady inner absorption—together forming a disciplined, unwavering bhakti.
In the midst of the Kurukṣetra setting, the discourse turns to the marks of devoted worshippers: Krishna describes how steadfast devotees relate to him—through continual glorification, effort, repeated salutations, and constant meditative engagement.