Shloka 9
पाण्डवानीकिनीमध्यमाससाद विशाम्पते । प्रजानाथ! तत्पश्चात् पांचालराज ट्रुपद तथा धृष्टकेतुकी कुछ भी परवा न करके वे पाण्डव-सेनाके भीतर घुस आये ।।
sañjaya uvāca | tataḥ sātyakibhīmau ca pāṇḍavaṃ ca dhanañjayam atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ | ṣaḍetān niśitair bhīṣmaḥ pravivyādha uttamaiḥ śaraiḥ |
ਸੰਜਯ ਬੋਲਿਆ—ਤਦੋਂ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਧਨੰਜਯ ਅਰਜੁਨ—ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿੰਜਯ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤਿੱਖੇ, ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਮਹਾਵੇਗੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ—ਜੋ ਮਰਮ-ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਂਦੇ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਛੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮਹਾਰਥੀਆਂ: ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਵਿਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਪਾਰਸ਼ਤ-ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ ਨੂੰ ਬੇਧ ਕੇ ਘੋਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the uncompromising logic of kṣatriya-dharma in war: collective assault and individual excellence both operate within the battlefield’s code, while the deeper moral strain—fighting a venerable elder like Bhīṣma—remains a silent ethical backdrop.
Sātyaki, Bhīma, and Arjuna, supported by the Sṛñjaya forces, attack Bhīṣma; Bhīṣma responds by shooting sharp, superior arrows and grievously wounding six leading opponents.