Kārtavīrya–Samudra Saṃvāda and the Jāmadagnya Precedent (आश्वमेधिक पर्व, अध्याय २९)
पितर ऊचु. नाहसे क्षत्रबन्धूंस्त्वं निहन्तुं जयतां वर । नेह युक्त त्वया हन्तुं ब्राह्मणेन सता नृूपान्
pitar ūcuḥ | nārhasi kṣatrabandhūṁs tvaṁ nihantuṁ jayatāṁ vara | neha yuktaṁ tvayā hantuṁ brāhmaṇena satā nṛpān |
ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ— “ਵਿਜੇਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੱਤਰੀਆਂ ਦਾ ਵਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੂੰ ਸਦਾਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਰਯਾਦਾ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ।”
समुद्र उवाच
The verse stresses propriety (yukta) and dharma according to one’s role: a virtuous brāhmaṇa is urged to refrain from killing kings/kṣatriyas, emphasizing restraint and ethical limits on violence.
The ancestral Fathers (Pitṛs) address the warrior-sage (contextually Paraśurāma), admonishing him that it is unfitting for a righteous brāhmaṇa to slay kṣatriyas and rulers, thereby redirecting him toward dharmic conduct.