Shloka 11
Yudhiṣṭhira’s Grief, Kṛṣṇa’s Consolation, and Vyāsa’s Admonition (युधिष्ठिरशोक-निवारणोपदेशः)
प्रियं तु मे स्थात् सुमहत्कृतं चक्रगदाधर । श्रीमन् प्रीतेन मनसा सर्व यादवनन्दन
priyaṃ tu me sthāt sumahat kṛtaṃ cakragadādhara | śrīman prītena manasā sarva yādavanandana ||
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਬੋਲੇ— ਹੇ ਚੱਕਰ-ਗਦਾ-ਧਾਰੀ! ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਉਪਕਾਰਕ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਹੇ ਯਾਦਵ-ਨੰਦਨ! ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic gratitude and humility: a righteous king acknowledges benefaction, honors the benefactor with respectful epithets, and requests acceptance in a spirit of goodwill—ethical conduct grounded in appreciative recognition rather than entitlement.
Yudhiṣṭhira addresses Kṛṣṇa with reverence, praising Kṛṣṇa’s great and welcome deed and urging him—‘with a pleased mind’—to accept what is being offered or arranged in this context of post-war restoration and royal duty.