Shloka 40
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
नाहं पुनरिहागन्ता लोकानालोकयाम्यहम् | आसिद्धेराप्रजासर्गादात्मनो5पि गता: शुभा:
nāhaṃ punar ihāgantā lokān ālokayāmy aham | ā-siddher ā-prajāsargād ātmano 'pi gatāḥ śubhāḥ ||
ਮੈਂ ਹੁਣ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਿੱਧੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਜਾ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਗਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ।
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes non-return to worldly existence after spiritual maturity: the Siddha speaks from the standpoint of detachment and liberation, indicating that true attainment ends rebirth and shifts one’s perspective to witnessing the moral-spiritual outcomes (śubhā gati) shaped by karma and dharma.
A Siddha declares his resolve and state: he will not re-enter worldly life again, and instead will remain a witness to the unfolding of the worlds and the destinies of beings for as long as creation continues, until his own final attainment is complete.