Shloka 17
स मया मूढया पुत्रो ज्ञायमानोडप्युपेक्षित: । तन्मां दहति विप्रर्षे यथा सुविदितं तव
sā mayā mūḍhayā putro jñāyamāno ’py upekṣitaḥ | tan māṁ dahati viprarṣe yathā suviditaṁ tava brahman ||
ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਬੈਠੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਉਹੀ ਦੋਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੋਕ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one knows the right relationship and duty, delusion can lead to neglect; such moral failure later returns as intense remorse. The verse highlights accountability: recognition without compassionate action is ethically empty, and guilt becomes an inner punishment.
A woman speaks of a painful memory: she recognized her own son yet still ignored him. She confesses that this mistake continually burns her with grief, while addressing a Brahmin sage who already knows the matter.