Shloka 17
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
पाण्डु: स्मरति ते नित्यं बलहन्तु: समीपग: । त्वां सदैव महाराज श्रेयसा स च योक्ष्यति
pāṇḍuḥ smarati te nityaṁ balahantuḥ samīpagaḥ | tvāṁ sadaiva mahārāja śreyasā sa ca yokṣyati ||
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਬਲਹੰਤਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡੂ ਤੈਨੂੰ ਨਿੱਤ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਧਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਕਲਿਆਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯ ਨਾਲ ਜੋੜੇਗਾ।
नारद उवाच
Educational Q&A
Even after death, bonds of kinship and goodwill can remain meaningful: the verse emphasizes constant remembrance and the assurance of śreyas (welfare/auspicious good), suggesting that righteous relations and blessings transcend immediate worldly loss.
Nārada consoles and informs the king (Dhṛtarāṣṭra) about Pāṇḍu’s state: Pāṇḍu dwells near Indra in the celestial realm, remembers the king continually, and is portrayed as a source of auspicious benefit for him.