Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 10
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमर्थिने । विदधाति निर्धि श्रेष्ठ पारलीकिकमात्मन:,जो याचना करनेवाले सुपात्र ब्राह्मणको अन्नदान देता है, वह परलोकमें अपने लिये एक अच्छी निधि (खजाना) बना लेता है
brāhmaṇāyābhirūpāya yo dadyād annam arthine | vidadhāti nidhim śreṣṭha pāralaukikam ātmanaḥ ||
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਅੰਨ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਨਿਧੀ (ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ) ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
नारद उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) to a worthy brāhmaṇa who seeks help is praised as a high dharmic act, because it becomes a lasting ‘treasure’ of merit that benefits the giver in the afterlife.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused discourse, Nārada states a general rule of dharma: supporting a deserving petitioner—specifically by giving food—creates enduring spiritual wealth (nidhi) for the donor beyond this world.