Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 18
अध्याय ५६ — च्यवन–कुशिकसंवादः
Cyavana–Kuśika Dialogue on Lineage, Conflict, and Transmission
रसालापूपकांश्रित्रानू मोदकानथ खाण्डवान् | रसान् नानाप्रकारांश्व वन्यं च मुनिभोजनम्
bhīṣma uvāca | rasālāpūpakāṃś cāpi trīn modakān atha khāṇḍavān | rasān nānāprakārāṃś ca vanyaṃ ca munibhojanam ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ—ਮਿੱਠੇ ਪੇਅ ਤੇ ਸ਼ਰਬਤ, ਪੂਏ ਤੇ ਪਕਵਾਨ, ਨਾਨਾ ਵਿਧ ਮੋਦਕ, ਖਾਂਡ ਦੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰਸ; ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਜੰਗਲੀ ਆਹਾਰ—ਕੰਦ-ਮੂਲ ਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਫਲ—ਅਤੇ ਰਾਜਭੋਗ ਦੇ ਅਨੇਕ ਵਿਅੰਜਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਤੇ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਵੀ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharmic hospitality: a ruler should provide appropriate, varied, and context-sensitive food—fit for sages as well as for royal guests—showing respect and restraint, especially when moral consequences (such as a curse) are at stake.
Bhishma describes how a king, fearing the repercussions of offending holy persons, urgently procures and presents an extensive spread of foods—sweets, drinks, and forest fare suitable for ascetics—along with items typically enjoyed in royal households.