Shloka 95
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
उस्रां पुष्टां मिषतीं विश्वभोज्या- मिरावतीं धारिणीं भूधराणाम् | शिष्टाश्रयाममृतां ब्रह्म॒कान्तां गड्जां श्रयेदात्मवान् सिद्धिकाम:
usrāṁ puṣṭāṁ miṣatīṁ viśvabhojyām irāvatīṁ dhāriṇīṁ bhūdharāṇām | śiṣṭāśrayām amṛtāṁ brahmakāntāṁ gaṅgāṁ śrayed ātmavān siddhikāmaḥ ||
ਸਿੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਲਈ ਉਪਕਾਰਕ, ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਪੁਰਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਵਰੂਪਾ ਹੈ—ਉਸ ਭਗਵਤੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਸਿੱਧੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਜਿਤਾਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Spiritual success (siddhi) is linked with self-mastery and taking refuge in a purifying, dharmic power symbolized by Gaṅgā. The verse teaches that devotion is most effective when paired with ātmavat (self-control) and when directed toward a universally beneficent, sanctifying presence.
A Siddha is describing the greatness of Gaṅgā through a chain of epithets—nourishing, world-benefiting, sustaining, refuge of the noble, desired even by Brahmā—and concludes with an injunction: the siddhi-seeking, disciplined person should resort to her.