Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 12
Gaṅgā-māhātmya: Siddha–Śilavṛtti-saṃvāda and Gaṅgā-stava (गङ्गामाहात्म्यं—सिद्ध-शिलवृत्ति-संवादः)
आश्रमे वा वने वापि ग्रामे वा यदि वा पुरे । आअन्मनिं समुत्सूजेन्मोहात्तं विद्याद् ब्रह्मघातिनम्,“जो मोहवश आश्रम, वन, गाँव अथवा नगरमें आग लगा देता है, उसे भी ब्रह्मघाती ही समझना चाहिये'
Bhīṣma uvāca: āśrame vā vane vāpi grāme vā yadi vā pure | agnim ātmany samutsṛjen mohāt taṁ vidyād brahmaghātinam ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਮੋਹ ਵਸ਼ ਅੱਗ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਘਾਤੀ ਜਾਣੋ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Deliberately or carelessly unleashing fire out of delusion is condemned as a gravest transgression, equated with brahma-hatyā, because it can destroy lives, sacred residences (āśramas), and the stability of community life.
In Bhishma’s dharma-instruction discourse (Anuśāsana Parva), he classifies severe wrongs and their moral weight, stating that arson in any setting—hermitage, forest, village, or city—marks the perpetrator as a brahmaghātin.