Shloka 6
मुच्यते सर्वपापेभ्य: कीर्तयन् वै शुचि: सदा । नानधो न बधिर: काले कुरुते स्वस्तिमान् सदा
mucyate sarvapāpebhyaḥ kīrtayan vai śuciḥ sadā | nāndho na badhiraḥ kāle kurute svastimān sadā ||
ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ ਉਹ ਨਾ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਬਹਿਰਾ; ਸਦਾ ਕਲਿਆਣ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that sustained recitation/praise—especially of sacred lineages and traditions—functions as a discipline of remembrance that purifies the practitioner, removes accumulated sin, and yields lasting well-being, even expressed as protection from decline of the senses (blindness/deafness).
In the Anushasana Parva’s instruction section, Bhishma continues advising on dharma and religious observances. Here he states the फल (result) of regularly reciting sacred genealogies/traditions: purification, release from sins, and auspicious welfare.