Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
भृशं भीतास्तत: शान्तिं चक्रुः स्वस्त्ययनानि च । ऋषय: सर्वभूतानामात्मनश्न हितैषिण:,सम्पूर्ण भूतोंका और अपना भी हित चाहनेवाले ऋषि अत्यन्त भयभीत हो शान्ति एवं स्वस्तिवाचन आदि कर्म करने लगे
bhṛśaṁ bhītās tataḥ śāntiṁ cakruḥ svastyayanāni ca | ṛṣayaḥ sarvabhūtānām ātmanaś ca hitaiṣiṇaḥ ||
ਤਦ ਬਹੁਤ ਡਰ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਵਸਤੀ-ਵਾਚਨ ਆਦਿ ਮੰਗਲਮਈ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
When danger or ominous fear arises, the righteous respond not with panic or harm but with protective, welfare-oriented action—seeking peace (śānti) and auspiciousness (svasti) for all beings. The verse highlights the ethical stance of the sages as universal well-wishers (hitaiṣiṇaḥ).
Vāyudeva describes that the sages, overwhelmed by fear at the situation, begin performing pacificatory rites and reciting auspicious benedictions, aiming to avert calamity and secure the well-being of all creatures as well as themselves.