Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 19
तस्यान्तरिक्षं पृथिवी दिवं च सर्व वशे तिष्ठति शाश्वृतस्य । स कुम्भे रेत: ससृजे सुराणां यत्रोत्पन्नमृषिमाहुर्वसिष्ठम्
tasyāntarikṣaṃ pṛthivī divaṃ ca sarvaṃ vaśe tiṣṭhati śāśvatasya | sa kumbhe retaḥ sasṛje surāṇāṃ yatrotpannam ṛṣim āhur vasiṣṭham ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਦ੍ਵਯ (ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ) ਦਾ ਬੀਜ ਇੱਕ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਸ ਤੋਂ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਰਿਸ਼ੀ ਵਸਿਸ਼ਠ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the supremacy of the Eternal Lord: all realms—earth, atmosphere, and heaven—operate under his governance. It reinforces a dharmic worldview in which cosmic order and even extraordinary births of sages occur through divine will.
Bhīṣma praises the Eternal Being (understood here as Śrī Kṛṣṇa) and cites a traditional account: the generative essence of the gods (specifically Mitra and Varuṇa) was deposited in a jar, and from that jar the sage Vasiṣṭha is said to have been born.