Shloka 98
उद्धव: सुन्दर: सुन्दो रत्ननाभ: सुलोचन: । अर्को वाजसन: शृज्जी जयन्त: सर्वविज्जयी
uddhavaḥ sundaraḥ sundaḥ ratnanābhaḥ sulocanaḥ | arko vājasanaḥ śṛjñī jayantaḥ sarvavijjayī ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਉੱਧਵ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁੰਦ, ਰਤਨਨਾਭ, ਸੁਲੋਚਨ; ਅਤੇ ਅਰਕ, ਵਾਜਸਨ, ਸ਼੍ਰੁਜ್ಞੀ, ਜਯੰਤ, ਸਰਵਵਿਜ੍ਜਯੀ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਾਧੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਅਵਤਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਕਰੁਣਾ, ਦਿਪਤਿਮਾਨ ਸਰੂਪ, ਯਾਚਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉਪਕਾਰ, ਪ੍ਰਲਯ-ਕਾਲੀਨ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਅਜੇਯ ਸਰਵਜ੍ਞ ਅਧਿਪਤ੍ਯ ਦੀ ਸ্তুਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਭਕਤੀ-ਸਮਰਣ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਆਚਰਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the Lord’s auspicious names is presented as a dharmic act: the names encapsulate virtues—beauty, compassion, generosity, protective power, and invincibility—guiding the listener toward devotion and ethical orientation.
In Bhīṣma’s discourse (Anuśāsana Parva), he continues a litany of divine epithets, listing several names that glorify the Lord and hint at mythic functions (such as the horned fish form at pralaya), as part of a larger instruction on dharma and worship.