Shloka 65
गभस्तिनेमि: सत्त्वस्थ: सिंहो भूतमहेश्वर: । आदिदेवो महादेवो देवेशो देवभूद्गुरु:
bhīṣma uvāca | gabhastinemiḥ sattvasthaḥ siṁho bhūtamaheśvaraḥ | ādidevo mahādevo deveśo devabhṛdguruḥ ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਗਭਸਤਿਨੇਮੀ ਹੈ—ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ-ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵਿਹਾਜਮਾਨ; ਸੱਤਵਸਥ—ਸਭ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਸਿੰਹ—ਭਗਤ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਲਈ ਨਰਸਿੰਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਸਭ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਆਦਿ ਦੇਵ, ਮਹਾ ਦੇਵ; ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ; ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਗੁਰੂ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional-theological vision of the Supreme as simultaneously cosmic (Sun-like radiance, lord of gods and beings) and inwardly present (abiding in all as the inner ruler). Ethically, it reassures that divine sovereignty is not distant: it sustains the world and actively protects devotees (as implied by the Narasiṁha–Prahlāda motif).
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and related disciplines. Here he recites a sequence of divine epithets—functioning like a hymn or praise-list—highlighting the deity’s forms, powers, and roles (sun-form, indweller, protector, lordship, and guidance of the gods).