Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 125
भक्तिमान् यः सदोत्थाय शुचिस्तद्गतमानस: । सहसतं वासुदेवस्य नाम्नामेतत् प्रकीर्तयेत्
bhaktimān yaḥ sadotthāya śucis tadgatamānasaḥ | sahasraṁ vāsudevasya nāmnām etat prakīrtayet ||
ਜੋ ਭਗਤਿਮਾਨ ਪੁਰਖ ਨਿੱਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਵਿਧੀਪੂਰਵਕ ਪਾਠ/ਕੀਰਤਨ ਕਰੇ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਕਲਿਆਣ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਭਯ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਵੀਰਯ ਅਤੇ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰੋਗ, ਕਾਂਤਿਮਾਨ, ਬਲਵਾਨ, ਰੂਪਵਾਨ ਅਤੇ ਸਰਵਗੁਣ-ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steady devotion expressed through disciplined morning purity and focused remembrance, culminating in the recitation of Vāsudeva’s thousand names, is presented as a powerful dhārmic practice that yields inner fearlessness and comprehensive well-being—ethical excellence, vitality, and stable prosperity.
In the Anuśāsana Parva’s instruction section, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira by praising the practice of chanting the Vāsudeva-sahasranāma, describing the qualities of the practitioner and the fruits that follow from such devoted recitation.