Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 32
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
क्षान्तो दान्तो जितक्रोधो धर्मभूतो विहिंसक: । धर्मे रतमना नित्यं नरो धर्मेण युज्यते,क्षमाशील, जितेन्द्रिय, क्रोधविजयी, धर्मनिष्ठ, अहिंसक और सदा धर्मपरायण मनुष्य ही धर्मके फलका भागी होता है
kṣānto dānto jitakrodho dharmabhūto vihiṃsakaḥ | dharme ratamanā nityaṃ naro dharmeṇa yujyate ||
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਖ਼ਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਸੰਯਮੀ, ਕ੍ਰੋਧ-ਜਿਤੂ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Dharma is not merely a rule to follow but a character to embody: patience (kṣamā), self-restraint (dama), conquest of anger, and non-violence. One who keeps the mind steadily devoted to dharma becomes truly established in it and therefore gains its rightful fruits.
Śrī Maheśvara is speaking as a spiritual authority, defining the qualities of a genuinely dharmic person. The verse functions as ethical instruction, identifying inner virtues—especially control of anger and commitment to non-harm—as the basis for attaining the results of dharma.