Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 21
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਸ্তুਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਖ਼ਿਮਾ-ਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ; ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਤਦ ਭੂਤਪਤੀ ਦਾ ਉਹ ਧਾਮ ਭੀਮ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.