Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 10
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
व्रतं चचार धर्मात्मा कृष्णो द्वादशवार्षिकम् | दीक्षितं चागतौ द्रष्टमुभौ नारदपर्वतौ
vrataṃ cacāra dharmātmā kṛṣṇo dvādaśavārṣikam | dīkṣitaṃ cāgatau draṣṭum ubhau nāradaparvatau ||
ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਦੀਕਸ਼ਾ ਸਮੇਤ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਕਸ਼ਾ-ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਪਰਵਤ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਨੀ ਉੱਥੇ ਆਏ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharmic greatness is shown not only in power but in disciplined restraint: a long vow (vrata) undertaken with proper initiation (dīkṣā) exemplifies self-mastery, and such integrity naturally invites the guidance and recognition of sages.
Bhishma narrates that Krishna is engaged in a twelve-year religious observance under initiation, and the sages Nārada and Parvata arrive to see him, setting the stage for instruction or counsel connected with his austerity and purpose.