Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
पुण्यस्यैवाभिगन्धस्ते मनन््ये कर्मविधानजम् । अधिकं मार्जनात् तात तथा चैवानुलेपनात्
puṇyasyaivābhigandhas te manye karmavidhānajam | adhikaṃ mārjanāt tāta tathā caivānulepanāt ||
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ— “ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸਦਾ ਫੈਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਧਰਮਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਧੀਬੱਧ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ-ਰੂਪ ਪੁੰਨ—ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਦਾਨ ਤਾਂ ਸਨਾਨ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਅੰਗ-ਲੇਪਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਹੈ।”
व्यास उवाच
Educational Q&A
True purity is not merely external (cleansing and anointing) but arises from righteous conduct—especially charity—whose merit becomes visible as a ‘fragrance’ of virtue.
Vyāsa addresses a listener affectionately and interprets the person’s constant ‘scent of merit’ as the result of properly performed virtuous acts, highlighting dāna (giving) as superior to outward acts of purification.