Shloka 61
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
जो बारह महीनोंतक सदा तेरहवें दिन हविष्यात्र भोजन करता है, उसे देवसत्रका फल प्राप्त होता है ।।
bhīṣma uvāca | yo dvādaśa māsān yāvat sadā trayodaśe dine haviṣyāśanaṁ karoti, sa devasatrasya phalaṁ prāpnoti || raktapadmodayaṁ nāma vimānaṁ sādhayen naraḥ | jātarūpaprayuktaṁ ca ratnasañcayabhūṣitam || tasmin devakanyābhiḥ paripūrṇe divyābharaṇabhūṣite mahāśobhā bhavati | tatra pavitrā sugandhiḥ sadā pravartate, tad divyaṁ vimānaṁ vāyavyāstreṇa śobhayamānam ||
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸਦਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹਵਿਸ਼੍ਯ-ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਸਤਰ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ‘ਰਕਤਪਦਮੋਦਯ’ ਨਾਮ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਸੁਵਰਨ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਭੂਸ਼ਿਤ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਉਠਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਯਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ-ਵਿਮਾਨ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੋਭਦਾ ਹੈ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steady, time-bound self-restraint in diet and ritual conduct—performed with regularity over a full year—is presented as dharmic practice that yields great merit, comparable to major sacrificial rites, and culminates in exalted heavenly attainments.
Bhishma is describing the specific fruit of a vow: eating haviṣya on each thirteenth lunar day for twelve months. He then depicts the resulting reward as the attainment of a jewel-and-gold adorned celestial vimāna named Raktapadmodaya, populated by divine maidens and shining with divine splendor.