Shloka 15
प्रतीप–गङ्गा संवादः तथा शंतनु–गङ्गा विवाहशर्तिः
Pratīpa and Gaṅgā; Śaṃtanu’s marriage condition
धौतदन्तं कृत्तनखं सदा स्नातमलंकृतम् । असितं सितकर्माणं कस्तमर्हति नार्चितुम्,जिसके दाँत शुद्ध और साफ हैं, जिसके नख (और केश) कटे हुए हैं, जो सदा स्नान करता है तथा यम-नियमादिसे अलंकृत (है, उन्हें धारण किये हुए) है, शीतोष्णको सहनेसे जिसका शरीर श्याम पड़ गया है, जिसके आचरण उत्तम हैं--ऐसा संनन््यासी किसके लिये पूजनीय नहीं है?
adhautadantaṃ kṛttanakhaṃ sadā snātam alaṅkṛtam | asitaṃ sitakarmāṇaṃ kas tam arhati nārcitum ||
ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਧੋਏ ਹੋਏ, ਨਖ ਕਟੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਯਮ-ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ; ਸੀਤ-ਉਸ਼ਣ ਸਹਿੰਦੇ ਸਹਿੰਦੇ ਜਿਸ ਦਾ ਦੇਹ ਸ਼ਿਆਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ—ਐਸੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਾ ਪੂਜੇ?
अद्टक उवाच
Educational Q&A
True reverence is due to a renunciant whose life shows disciplined purity—cleanliness, self-restraint, endurance of hardship, and blameless conduct. The verse frames honouring such a person as an ethical obligation.
Aṭaka is speaking in praise of an ascetic ideal, rhetorically asking who could possibly withhold honour from a renunciant marked by austerity and pure conduct—thereby reinforcing norms of respect toward the virtuous.