Shloka 13
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
अप्रधृष्यमजेयं च देवदानवराक्षसै: । भेत्तारं गिरिशुज्भाणां समुद्रजलशोषणम्,देवता, दानव तथा राक्षस कोई भी न तो उन्हें दबा सकता था और न जीत ही सकता था। वे पर्वत-शिखरोंको विदीर्ण करने और समुद्रके जलको सोख लेनेकी शक्ति रखते थे
apradṛṣyam ajeyaṃ ca devadānavarākṣasaiḥ | bhettāraṃ giriśṛṅgāṇāṃ samudra-jala-śoṣaṇam ||
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦਬਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਲ ਤੱਕ ਸੋਖ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that extraordinary strength, even if unmatched by gods and demons alike, is ethically ambiguous unless governed by dharma; power without restraint can threaten cosmic and social stability.
Rohiṇī is describing a figure of immense, near-cosmic might—invincible to devas, Dānavas, and Rākṣasas—using vivid feats (splitting mountain peaks, draining the ocean) to convey overwhelming power.