Shloka 37
रुद्राक्ष वसवश्चैव मरुतशक्ष महाबला:
vaiśampāyana uvāca | rudrākṣa vasavaś caiva marutaś ca mahābalāḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ pratīyur vividhāyudhāḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਰੁਤ-ਗਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that power—even divine power—can be directed by intention; when intention turns toward harm, conflict escalates regardless of status. Ethically, it foregrounds the primacy of right purpose (dharma-aligned intent) over mere might.
A host of deities—the Rudras, Vasus, and Maruts—approach Kṛṣṇa and Arjuna, armed with many kinds of weapons, with the explicit aim of killing them, intensifying the confrontation around these two heroes.