Shloka 17
जलधाराश्व ता: शोषं जम्मुर्नेशुश्न विद्युत: । क्षणेन चाभवद् व्योम सम्प्रशान्तरजस्तम:,जलकी वे सारी धाराएँ सूख गयीं और बिजलियाँ भी नष्ट हो गयीं। क्षणभरमें आकाश धूल और अन्धकारसे रहित हो गया
jaladhārāś ca tāḥ śoṣaṃ jagmur neśuś ca vidyutaḥ | kṣaṇena cābhavad vyoma sampraśāntarajastamaḥ ||
ਤਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਧੂੜ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how swiftly turmoil can subside: nature’s disturbance (rain, lightning, dust, darkness) gives way to clarity in a moment, suggesting that conditions—outer or inner—are impermanent and can return to calm.
After a period of storm-like disturbance, the rain-streams dry up, lightning stops, and the sky becomes clear—free from dust and darkness—marking a sudden shift in the atmosphere and mood of the scene.