Shloka 19
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
भक्ष्यैरभोज्यैश्न पेयैश्व रसवद्धिर्महा धनै: । माल्यैश्न विविधैर्गन्धैर्युक्त वाष्णेयपार्थयो:
bhakṣyair abhojyaiś ca peyaiś ca rasavaddhir mahādhanaiḥ | mālyaiś ca vividhair gandhair yuktaṃ vāsṇeyapārthayoḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਾਸੁਦੇਵ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਦੇ ਅੰਤਹਪੁਰ ਵਿੱਚ ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਭੱਖਯ-ਭੋਜਯ, ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਮੁੱਲੇ ਪੇਅ, ਵੱਡੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ, ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਦ੍ਰਵਿਆਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕ੍ਰੀੜਾ-ਮੰਡਪਾਂ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈਆਂ; ਫਿਰ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਰੁਚੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ordered prosperity of a righteous royal household: abundance is paired with refinement (garlands, perfumes, tasteful recreation). Ethically, it frames enjoyment as culturally regulated and harmonious, not indulgence that disrupts duty.
After reaching a pleasure-ground by the Yamunā, the women of Kṛṣṇa and Arjuna’s household enter the play-pavilions with supplies—foods, rich drinks, garlands, and perfumes—and begin water-sport according to their preferences.