Shloka 2
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
रूपेण वीर्येण कुलेन चैव शीलेन वित्तेन च यौवनेन । समिद्धदर्पा मदवेगभिनज्ना मत्ता यथा हैमवता गजेन्द्रा:,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! वे सब नवयुवक राजा अनेक आशभूषणोंसे विभूषित हो कानोंमें कुण्डल पहने और परस्पर लाग-डाँट रखते हुए हाथोंमें अस्त्र-शस्त्र लिये अपने-अपने आसनोंसे उठने लगे। उन्हें अपनेमें ही सबसे अधिक अस्त्रविद्या और बलके होनेका अभिमान था; सभीको अपने रूप, पराक्रम, कुल, शील, धन और जवानीका बड़ा घमंड था। वे सभी मस्तकसे वेगपूर्वक मदकी धारा बहानेवाले हिमाचल-प्रदेशके गजराजोंकी भाँति उन्मत्त हो रहे थे
rūpeṇa vīryeṇa kulena caiva śīlena vittena ca yauvanena | samiddha-darpā mada-vega-bhinna-jñā mattā yathā haimavatā gajendrāḥ ||
ਰੂਪ, ਵੀਰਤਾ, ਕੁਲ, ਸ਼ੀਲ, ਧਨ ਅਤੇ ਯੌਵਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੰਭ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਮਦ ਦੇ ਵੇਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਗਜਰਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੱਤੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ! ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਵਯੁਵਕ ਰਾਜੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲਾਗ-ਡਾਂਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇਹ ਅਭਿਮਾਨ ਸੀ ਕਿ ਅਸਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ; ਰੂਪ, ਪਰਾਕ੍ਰਮ, ਕੁਲ, ਸ਼ੀਲ, ਧਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਮੰਡ ਸਭ ਨੂੰ ਸੀ। ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਗਜਰਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਮਦ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਨਮੱਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
वैशम्पायन उवाच