Shloka 27
पाण्डवानां पाञ्चालगमनम्
The Pāṇḍavas’ Journey toward Pāñcāla and News of the Svayaṃvara
गौरुवाच कशाग्रदण्डाभिह्वतां क्रोशन्ती मामनाथवत् | विश्वामित्रबलैघोरैर्भगवन् किमुपेक्षसे,गौने कहा--भगवन! विश्वामित्रके निर्दय सैनिक मुझे कोड़ों और डंडोंसे पीट रहे हैं। मैं अनाथकी भाँति क्रन्दन कर रही हूँ। आप क्यों मेरी उपेक्षा कर रहे हैं?
gaur uvāca: kaśāgra-daṇḍābhihvatāṁ krośantī mām anāthavat | viśvāmitra-balaiḥ ghōrair bhagavan kim upekṣase ||
ਗਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਭਗਵਨ! ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਸੈਨਿਕ ਮੈਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਚੀਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਉਪੇਖਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical demand to protect the vulnerable: indifference (upekṣā) in the face of cruelty is itself a moral failure, especially for one addressed as bhagavan (a protector and upholder of dharma).
A cow, being forcibly assaulted by Viśvāmitra’s men with whips and sticks, cries out to a revered protector, questioning why he is not intervening while she suffers helplessly.