Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
कालो वैनं विहरति क्रोधो वैनं हरत्युत । मैवं जीर्णमुपास्स्व त्वं सत्यं भवत्वपाकृधि,“समय एक मित्रको दूसरेसे विलग कर देता है अथवा क्रोध मनुष्यको मित्रतासे हटा देता है। इस प्रकार क्षीण होनेवाली मैत्रीकी उपासना (भरोसा) न करो। हम दोनों एक- दूसरेके मित्र थे, इस भावको हृदयसे निकाल दो”
kālo vainam viharati krodho vainam haraty uta | maivaṁ jīrṇam upāssva tvaṁ satyaṁ bhavatv apākṛdhi ||
ਸਮਾਂ ਇਸ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਿਤਰਤਾ ਜੀਰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ—ਨਾ ਕਰ। “ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਸੀ” ਇਹ ਭਾਵ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢ ਦੇ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
वैशम्पायन उवाच