Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
यदात्थ मां त्वं प्रसभं सखा ते5हमिति द्विज । संगतानीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यत:,“तभी तो तुम मुझसे यह कहनेकी धृष्टता कर रहे हो कि “राजन! मैं तुम्हारा सखा हूँ!” समयके अनुसार मनुष्य ज्यों-ज्यों बूढ़ा होता है, त्यों-त्यों उसकी मैत्री भी क्षीण होती चली जाती है
ਹੇ ਦਵਿਜ! ਤੂੰ ਜੋ ਧਿੱਠਾਈ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ—“ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਖਾ ਹਾਂ”—ਇਹੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਮਿਤਰਤਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜੀਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
वैशम्पायन उवाच