Shloka 54
ततो महेन्द्रमासाद्य भारद्वाजो महातपा: । क्षान्तं दान्तममित्रघ्नमपश्यद् भूगुनन्दनम्,महेन्द्र पर्वतपर पहुँचकर महान् तपस्वी द्रोणने क्षमा एवं शम-दम आदि गुणोंसे युक्त शत्रुनाशक भृगुनन्दन परशुरामजीका दर्शन किया
tato mahendram āsādya bhāradvājo mahātapāḥ | kṣāntaṃ dāntam amitraghnam apaśyad bhṛgunandanam ||
ਫਿਰ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਪਰਬਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਭਾਰਦਵਾਜ (ਦ੍ਰੋਣ) ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ-ਨੰਦਨ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ—ਉਹ ਖ਼ਿਮਾਸ਼ੀਲ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਨਿਗ੍ਰਹੀ, ਸ਼ਤਰੂ-ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸ਼ਮ-ਦਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਸੀ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true strength—especially martial strength—should be rooted in inner discipline: forbearance (kṣānti) and self-restraint (dama). Even a famed enemy-slayer is praised first for ethical and ascetic virtues.
Vaiśampāyana narrates that the great sage Bhāradvāja travels to Mount Mahendra and there sees Paraśurāma, described as patient, self-controlled, and formidable against enemies—setting up an important meeting in the Adi Parva storyline.