Shloka 50
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
समवेत्य च देवानां गणा: पार्थमपूजयन् । काद्रवेया वैनतेया गन्धर्वाप्सरसस्तथा । प्रजानां पतय: सर्वे सप्त चैव महर्षय:
samavetya ca devānāṁ gaṇāḥ pārtham apūjayan | kādraveyā vainateyā gandharvāpsarasas tathā | prajānāṁ patayaḥ sarve sapta caiva maharṣayaḥ ||
ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੇਵ-ਗਣ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰਥ (ਅਰਜੁਨ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਗ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗੇ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Excellence aligned with dharma is not merely personal achievement; it becomes a public good that worthy communities—gods, sages, and celestial beings—affirm. The verse models an ethic of honoring merit and righteous conduct, reinforcing social and cosmic order through recognition.
A wide assembly forms: divine hosts, Nāgas, Garuḍa, Gandharvas, Apsarases, Prajāpatis, and the seven great seers. They collectively honor and praise Pārtha (Arjuna), marking a moment of elevated acclaim and auspicious endorsement.